پاوه و اورامانات (کویمکال)
سخن مدیران وبلاگ کویمکال
بهار 1386 آغاز شده بود که یک روز بر حسب اتفاق فرزانه به منزلمان آمد و در سخنانی که در آن دور دنیا را سیر می کردند به خودمان ، جامعه ، هم نسلانمان و ... رسیدیم و دیدیم سخن بسیار داریم و بسیاری هم سخنانشان را به امانت به ما می سپارند .
تصمیم گرفتیم وبلاگی طراحی کنیم و این سخنان را منعکس نما ییم . حکایت اینکه چگونه به اینجا رسیدیم را در لابه لای درددل هایی که به عنوان مقاله ، هر بار می خوانید گنجانده ایم و دیرتر از معمول خود ، می خواهیم از کویمکال و خود بگوییم . کویمکال یک کانال خاص مخصوص ادبیات یا شعر نیست . کویمکال می خواهد زبان امروز پاوه و هه ورامان باشد . به خاطر همین از سراب هولیش می نویسد و وضعیت انگور دیمش و در لحظه به لحظه های حضورش به دنبال همین امروزی است که در آن زندگی می کنیم . سخن هم بسیار داریم ؛ از آسیب های اجتماعی گرفته تا مشکلات درون شهر و ... . حتماً تا به حال ملاحظه کرده اید گاه گداری اخباری داریم که شاید تاریخ مصرفشان تمام شده است اما قول می دهیم در اولین فرصت اخبارمان را هم به روز کنیم . از سوی دیگر زبان کردی که زبان مادریمان است از دیگر مشکلات وبلاگ ما می باشد که متاسفانه عدم آشنایی با زبان مادری از جمله مشکلات نسلمان هم هست ، امیدواریم در راه خود ما را یاری دهید تا با هم به سر منزل مقصود برسیم . در معرفی خودمان هم برایتان خواهیم نوشت :

فروزان رسولی ، متولد 1360 ، ساکن شهر پاوه ، فارغ التحصیل رشته علوم ارتباطات با گرایش روزنامه نگاری از دانشگاه علامه طباطبایی .

فرزانه اقبالی، متولد 1361 ، ساکن شهر پاوه ، دانشجوی رشته کامپیوتر
دوستتان داریم و با این باور می نویسیم و از شما هم طلب عشق پاکی را داریم که همگی تا به امروز نثار هه ورامان کرده ایم .