|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:24 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:23 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:21 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:19 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:17 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:15 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:14 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:13 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:10 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 14:53 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 14:47 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 14:45 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
![]() |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 14:42 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
|
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت 14:33 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
|
گزارش از احداث جاده «هانه ساو» در ویمیر لطفاً «شاهو» را فدا نکنید فروزان رسولی( کارشناس علوم ارتباطات) دانیل بل با اصطلاح « آگاهی تئوریک » می گوید تقدم تئوری بر تجربه گرایی و نظام مند کردن معرفت ها در سیستم های انتزاعی مبتنی بر نمادها ، نوآوری بر مبنای اصول شناخته شده تئوریک را محقق می سازد . چندان خالی از لطف نیست که گزارش را با این جمله جامعه شناس برجسته معاصر آغاز کرده ایم . جاده « هانه ساو »که به تازگی از سوی شورای اسلامی شهر پاوه و از « ئورینج » ها به سمت هانه ساو در «ویمیر» کشیده شده جای بحث های بسیاری را در شهر پاوه باز گذاشته است . این طرح حتی باب اختلافاتی در میان اعضا شورا و سازمان منابع طبیعی پاوه شده بود . نگاه نخست : با توجه به همین اصطلاح آگاهی تئوریک ، امروزه هر پروژه ای با طرح امکان سنجی بررسی می شود . در امکان سنجی با عناوینی چون طرح و مقدمه ای بر کلیت قضیه ، معرفی محدوده ، طرح مسئله ، تبیین ضرورت انجام کار ، اهداف و نتایج مورد انتظار ، منابع مالی و انسانی مورد نیاز و بررسی زمان مورد نیاز برای انجام طرح ، ضرورت انجام یک طرحی را بررسی و سپس برای انجام آن تصمیم گیری می شود. بنابراین این طرح در گام اول نیاز به امکان سنجی و پاسخ تئوریک به موضوع داشت. اما جاده کشیده شده به هانه ساو تنها طوماری از امضاهای مردم را دارد و هیچ کار کارشناسی روی آن صورت نگرفته است. کیهان محی الدین زاده رئیس شورای اسلامی شهر پاوه در این مورد می گوید : « چرا باید دالانی جاده داشته باشد. چرا آنجا به محیط زیست توجه نشد. » چنان که مشخص است جاده دالانی یک طرح عمرانی برای اتصال شهر پاوه به مریوان بود . محوری که بعد از اجرا مورد توجه گردشگران واقع شد و در مرحله بعد تبدیل به منطقه گردشگری گردید. در واقع جاده دالانی روستاهای زیادی را به هم وصل می کند و ضرورت اجرای آن غیر قابل انکار است. اما جاده هانه ساو می خواهد چه روستاهایی را به هم وصل کند؟ ویمیر منطقه ایست که از دیرباز دامداری پاوه، تابستان خود را در آنجا به سر برده است. مرحوم محمد انصاری در گفتگوی خود پیش از وفاتشان، گفتند؛ ویمیر از جانب بزرگان شهر پاوه در زمان های گذشته وقف شد تا همیشه به شکل خود باقی بماند و همه دامداران بتوانند از آن استفاده کنند، ما در اینجا تنها به زیبائی این فلسفه توجه داریم؛ پاسداشت یک منطقه بخاطر همه. چرا این مهم مورد توجه واقع نشد؟! اما ویمیر ، شاهو ، هانه ساو و ... علاوه بر این از مکان های تفریحی منطقه اند. بیت معروف زیر که هنوز هم زمزمه می شود گویایی این خاطرات است: لا که ره لاوه چونه ن هانه ساو چ ته ور دل گیره ن ناحیه ی لاره کاو ادامه مطلب |
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 16:16 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||
|
|
|
|
|
چه کسی برای قهوه خانه «ویمیر» مجوز صادر کرده است؟! فروزان رسولی( کارشناس علوم ارتباطات) در کنار جاده ای که به سمت "هانه ساو" کشیده شده است و در نزدیکی "ئه ورینج" ها، قهوه خانه ای افتتاح شده است که در بهار 1387 در "ویمیر" بسیار جلب توجه می کند؛ در مرکز یکی از مهمترین مراکز تفریحی منطقه که خاص خانواده هاست. این مهم از چند لحاظ باید مورد توجه مردم و مسئولین واقع شود: 1. قهوه خانه محل تجمع مردهاست. محلی که می توان گفت نه تنها وجه ای فرهنگی ندارد بلکه مرکز تجمع انسان هایی است که اساسا ارزش و احترامی برای مسائل فرهنگی و ارزشی قائل نیستند. حضور قهوه خانه های خارج از شهر این را ثابت کرده است و این مهم سوای قهوه خانه های درون شهری است. پس حضور قهوه خانه در مهمترین مرکز تفریحی شهر که معمولا با مردم ورزشکار و باغبان دوست و .... جلوه نمایی می کرد، می تواند اولین زنگ خطر برای ساکنان و بخصوص جوانان منطقه باشد. 2. ویمیر به خاطر امنیت اجتماعی بالایی که از لحاظ رعایت ارزش ها داشت همیشه محل تفریح خانواده ها بوده است، اما با حضور قهوه خانه در مرکز ویمیر این امنیت از این منطقه رخت می بندد و این منطقه با طرد خانواده روبرو خواهد شد. نکته دیگر بانوان می باشند که معمولا به صورت دسته جمعی و به منظور کوهنوردی یا پیاده روی به این قسمت از شهر می روند، حضور قهوه خانه این امنیت روانی را از بانوان سلب می کند. با طرد خانواده ها باید شاهد مرگ ویمیر و شاهو هم باشیم، چرا که تبدیل به مرکز تجمع افراد لاابالی می شود که هیچ ارزشی برای محیط زیست و منطقه و ارزش های فرهنگی و اجتماعی قائل نیستند. 3. اگر قرار است یک مکان عمومی در این منطقه افتتاح شود باید نخست یک فرهنگسرا یا حداقل یک ایستگاه ورزشی یا یک سوپر مارکت مورد توجه واقع می شد نه قهوه خانه. قهوه خانه مرکزی جهت به انحراف کشیدن جوانان است، اگر چنانچه به آسانی در دسترسشان باشد، بسی آسان تر جوانانمان را از دست خواهیم داد. 4. به عقیده من جاده هانه ساو جسارت حضور قهوه خانه را باعث شده است. لذا بار دیگر خواهان تخریب این جاده می باشم. من از مسئولین می خواهم که به این پرسش پاسخگو باشند؛ مجوز ساخت و افتتاح قهوه خانه در ویمیر را چه کسی صادر کرده است؟ لطفاً هر چه سریعتر، پیش از آنکه این قهوه خانه منطقه را از امنیت اجتماعی خود خارج کند، مجوز آن را لغو و آن را تخریب کنید، این یک خواست عمومی است. |
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 16:0 توسط فروزان - فرزانه
|
|
||