در زیباسازی پاوه کوشا باشیم

                                                      فروزان رسولی

    سیزده بدر امسال هوای پاوه گرفته و گرم بود. آغاز بهار امسال بی باران بود. شاید از سال هایی که باید منتظر کم آبی باشیم و جیره بندی آب و ... . اما همه اینها که گفتیم مانع این نشد که سیزده بدر را مردم به دامان طبیعت روی نیاورند، همه جا حضور مردم بود و طراوت آغاز یک سال جدید. سیزده بدر امسال ما در ویمیر بود، راستش از سراب هولی که می گذشتیم یاد مقاله معلم گرامی آقای محمد غریب معاذی نژاد ( کارشناس ارشد جغرافیای طبیعی و دبیر دبیرستان های پاوه ) افتادم که در همین روزها در وبلاگ قرار دادیم و اینبار هم دقیقا قصد داریم یکبار دیگر آن را قرار دهیم. در این قسمت از شهر علیرغم زیبائی بی نظیرش شاهد ساختمان مخروبه ای هستیم که متعلق به مرکز بهداشت شهرستان بوده است و سالهاست بخاطر خطری که برای آب منطقه داشت تخلیه شده است. من فکر می کنم نمای زیبای شاهو با این ساختمان مخروبه چندان مناسب نیست. در واقع فکر می کنم اگر ساختمان کلا تخریب شود و به فضایی سبز تبدیل شود بسیار برازنده تر شاهوست. این مهم نه تنها هزینه چندانی بر نمی دارد بلکه به زیباسازی منطقه و شهرستان بسیار کمک می کند. چنان که اعضا شورای پاوه صحبت می کردند گویا قصدی برای اینکار هست اما تاکنون شاهد هیچ فعالیتی در این بخش نبوده ایم. من فکر می کنم اعضای شورای شهر پاوه به جای طرح نسنجیده جاده هانه ساو باید اقدامی برای این ساختمان انجام می دادند؛ امیدواریم مطلب ما آغازگر این تحرک باشد؛ به امید ساختن شهری زیبا در خور هه ورامان.

به یاد سراب هولی ، سراب یادها و خاطرها

                                    محمد غریب معاذی نژاد ( کارشناس ارشد جغرافیای طبیعی )

در اواسط دوران دوم زمین شناسی یعنی دوره ژوراسیک دریاهای زمین شناسی تمامی ناحیه هورامان را پوشانده بود . درآن اثنا حوزه های رسوبی ازجمله زاگرس درحال شکل گیری بودند . نظریه حرکات پوسته زمین فشارهایی از طرف پلاتفرم عربستان به سمت شمال و شمال شرقی در حال حرکت بوده در برابر این فشارها ایران مرکزی قرار گرفته بود بنابراین درمحل این برخورد روراندگی و برآمده گی عظیمی به وجود می آید که انعکاس آن را در قلمرو زاگرس مشاهده می کنیم ؛ اولین حرکتی که باعث شد بخشی از این حوزه رسوبی از آب خارج شود . در دوره میوسن از نیمه دوم دوران سوم زمین شناسی می باشد . در نزدیکی دوران کواتر در حدود 2 میلیون سال پیش ، انسان در روی کره زمین ظاهر و به مرور زمان بر روی کره زمین پراکنده شده است . با توجه به پراکندگی جغرافیایی انسان در بیشتر نقاط کره زمین آثار آنها را با توجه به فرهنگ های خاصی که داشته اند مشاهده می کنیم . نظریه های مختلفی در مورد ورود کردها و به تبع آنها هورامی ها به این ناحیه وجود دارد که در حوصله این تحقیق نمی گنجد . به واسطه وجود آب و هوای معتدل و مناسب ، و ارتفاعات و بلندی از جمله شاهو ، نوع ساختار زمین شناسی تخلل زمین ، درز و شکاف موجود در سنگ ها ، جذب توده های هوایی و ذخیره آب در سفره های زیر زمینی آب های زلالی همچون بل ، هانی کوان ، شارای شمشیر ، سرچمه دوریسان و سراب هولی پدیدار و به سبب این منابع غنی اب در این ناحیه جغرافیایی زمینه های جذب و پذیرش ساکنین اولیه این دیار فراهم و سپس با نیروی خلاق و هنرمندانه خود محیط چین خورده ، صعب العبور و خشن هورامان جهت زندگی و آسایش ساکنین هموار و با ایجاد بناهای بی نظیر از نوع خشکه چین آن هم در حد سه طبقه و در شیب های بالای 60 درصد تحسین همگان را برانگیخت و در نتیجه محیط خشن و به ظاهر سخت این ناحیه جغرافیایی به مکانی خودکفا و منحصر به فرد از نظر اقتصادی و فرهنگی تبدیل شد .

تاریخچه سراب هولی و نقش آن در استقرار سکونت گاه پاوه :

بهاری دیگر تولد یافت. بهار را در همه جای دنیا جشن می گیرند. تنفس دوباره خاک و آب و اکسیژن. هر یک نفسش تولدیست و هر سبزه اش طراوتِ حیاتی. باید سپاس و ستایش کرد پروردگاری را که خالق اینهمه زندگیست.

این تولد و این زندگی نو را به بازدیدکنندگان کویمکال و تمامی ساکنان کره خاکی تبریک می گوییم.

سال نو مبارک امیدواریم سالی پر از عشق، دوستی، سلامتی، شادی و نیکی را پیش روی خود داشته باشید.

اما زمین و زمان به آدمها کاری نداره؛ چرخش خودش رو داره و ما آدم ها هم تابع؛ اسیر در حصار زمان و مکان. کویمکال ما هم اما در این چرخش تولد یافت. یک سال گذشت. کویمکال در این یک سال فراز و نشیب هایی دید. گاهی شاهد نوشته های ما بود و گاهی نویسندگان دیارمان. گاهی اخبار و گاهی گزارش و مصاحبه و اما کویمکال تولدی یافت تا در این دیار که هنوز دنیای مجازی چندان برایش آشنا نیست از دیار کوچکش حرف بزند که عاشقانه دوستش دارد. کویمکال، هه ورامان را دوست دارد و یک سال عمرش را با این عشق و با منطق این عشق به سال دوم پیوند می دهد تا بگوید در راهی که برگزیده است، هنوز هم برای این دیار کوچکِ زیبا، عاشقانه می نویسد. شاید که نوری باشد در میان نورهای تابانیده شده بر دیارمان. امید به فرداهای بهتر و ساختن هایی مفیدتر. طی این مدت انتقادهایی شنیده ایم که راهگشا و نق هایی دیدم نه چندان در خور پاسخ، در هر صورت از بازدیدکنندگان کویمکال سپاسگزاریم و امیدواریم در سال جدید هم همچنان با ما همراه باشند. کویمکال اینبار در آستانه تولد دوباره زمین، مطلب نویسندگان خودش را قرار می دهد و زین پس شاید کویمکال را متفاوت با ماه های پیش ببینید. چندین مطلب متنوع را در فروردین ماه 1387 هجری شمسی بخوانید.

چه لازم است بگویم

که چه مایه می خواهم ات؟

چشمان ات ستاره است و

دل ات شک

جرعه ئی نوشیدم و خشکید

دریاچه ی شیرین

با آن عطش که مرا بود

برنمی آمد،

می دانستم

چه لازم بود بگویم

که چه مایه می خواستم اش؟

احمد شاملو (ا.بامداد)

فروزان رسولی

انسان ها وام دار همدیگر هستند و این مهمترین علت پیشرفت جوامع انسانی است . پس انسان ها نباید رو سر همدیگه بزنند .

برای یک لحظه فکر کن که تنهائی و تنها داری زندگی می کنی . یک نفر ، رو کره خاکی به وسعت هزاران مایل با یه عالمه اکسیژن و گیاه و آب . با یه عالمه پول و طلا و .... . چه فایده وقتی یکی نباشه که بگه خاکت ارزشمنده . چه فایده وقتی یکی نباشه که بگه : "صبح بخیر ، امروز چه هوای خوبیه ." چه فایده وقتی یکی نباشه که بگه: " دوستت دارم ." وحشتناکه وقتی یکی نباشه که بگه: "رنگ آبی برازنده ته ، صورتی چقدر بهت میاد ." و غم انگیزه وقتی یکی نباشه که بهش بگی:" غروب امروز دلم گرفته ، میخوام حرف بزنم و وقتی گریه می کنم دوست دارم سرم رو شونه ای باشه."

فکر کنم انسان اگر یک لحظه احساس کنه که تنهاست حتی نيازهاي اوليه اش را هم برآورده نمي كنه تا چه برسه به پیشرفت و فكر کردن به طرح نظريه های عجیب و غریب امروزی مثل جنگ تا صلح . من می خوام در مورد همین نظریه جنگ تا صلح صحبت کنم . برای این صلح باید چند نفر دیگه بمیرند تا پرچم سفید صلح بالا بره . دوست دارم بدونم چه چیز در دنیا اینقدر ارزشمنده که میشه بخاطرش از جان یک انسان گذشت ؟

حالا وقتی جان این انسان رو گرفتی فکر نمی کنی مثل توئی که با همین نظریه های جنگ تا صلح می خواهی آزادی را به ارمغان آوری، انسانی بود؛ چون تو از پدر و مادری زائیده و با هزاران امید رشد کرده و با یک گلوله صلح به خاک افکنده شده . ضجه های یک مادر چقدر می تواند تئوری جنگ تا صلح را درک کند .

انکار نمی کنم که باید به توسعه اندیشید. انکار نمی کنم که باید انسان ها را به سوی بهتر زیستن رهنمون کرد. انکار نمی کنم که نخبگانی بسیار به جوامع انسانی در طول تاریخ خدمت کرده اند و... . اما هر ساختنی راهی دارد. با جبر تئوری های وارداتی و جنگ افزاری های پیشرفته، برای هیچ ملتی نمی توان صلح و آزادی را به ارمغان آورد. چه اگر اینگونه بود منطق انسان در طول اعصار به این امر مبادرت می ورزید . زیباست اگر بجای جبر آزادی وارداتی و صلح خیراتیِ دیگران، به تفاوت میان انسان ها احترام گذاشته شود و به هر کسی اجازه داده شود که خود حاکم بر سرنوشت خویش گردد . وقتی بتوانی برای یک لحظه خود را تنها احساس کنی می توانی قدر انسان هایی که اطرافت هستند را بدانی و همین حضورشان را بر تفاوت هایشان ببخشایی و قدردان حضورشان باشی. صاحبان قدرت، سوای تمام تئوری های شما، ما ساکنان کره خاکی، بی هیچ نام و نشانی از هم، همدیگر را دوست داریم؛ اجازه هست؟!؟!؟!

هر کس در دوران زندگیش می تواند دو کارکرد داشته باشد:

"ساختن" یا "کاشتن"

سازندگان شاید سالها در کار خود بمانند و سازندگیشان مدتها طول بکشد اما روزی می رسد که کارشان به پایان برسد . در این هنگام باز می ایستند و در میان دیوارهای خود ساخته محصور می شوند . وقتی کار ساختن پایان می گیرد ، زندگی معنایش را از دست می دهد.

اما کسانی هستند که می کارند . اینان گاهی هنگام توفان و تغییر فصلها رنج می برند و گاهی به ندرت خسته می شوند.  اما یک باغ بر خلاف یک ساختمان ، هرگز از رشد باز نمی ماند و همان زمانی که نیازمند توجه باغبان است ، می گذارد زندگی برای باغبان ماجرائی عظیم باشد .

بخاطر زیبائی و پاکی قلم نویسنده اش این مطلب را هم قرار دادیم؛ متاسفیم که نام نویسنده ای به این بزرگی و پاکی را نمی دانیم

نخستين شرط عاشقي بيداريست . هنر بيداري آستانه ي ورود به کاخ پر شکوه هنر عشق ورزيدن است. هنر عشق ورزيدن رمز سعادتمندانه زيستن است 

گذشت زمان بر آنها که منتظر می مانند بسیار کند، بر آنها که می هراسند بسیار تند، بر آنها که زانوی غم در بغل می گیرند بسیار طولانی و بر آنها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه است؛ اما بر آنها که عشق می ورزند، زمان را آغاز و پایانی نیست.

 روز زمین در بیشتر کشورها جشن گرفته می شود و روز آن در نیمکره شمالی روز اول فروردین یعنی روز اعتدال بهاری و در نیمکره جنوبی برابر آغاز پاییز است. در این دقایق جهانی، ساعات روز و شب در تمام جهان برابرند و خورشید در قطب جنوب غروب کرده و در قطب شمال طلوع می کند. اگر شخصی ظهر این روز بر روی خط استوا بایستد ، سایه ای نخواهد داشت. روز زمین روز تعادل و توازن است، روزی است که تفاوتها فراموش می شوند و تمام موجودات نو شدن طبیعت را جشن می گیرند.  این واقعه سالانه ، آغاز روز جهانی زمین را در هر سال مشخص می کند و بنا به رسم معمول با نواختن زنگها و ناقوس ها اعلام می شود.  روز زمین با این هدف مشخص شده است که سهم هریک از ما را در حفظ و نگهداری از زمین، یادآور شود. سازمان ملل متحد هر سال روز جهانی زمین را روز اعتدال بهاری (حدود 21 مارس) جشن می گیرد. در روز 26 فوریه سال1971، یو تانت U. Tant دبیر کل وقت سازمان ملل، بیانیه ای را در این خصوص امضا کرد و هر سال در زمان اعتدال بهاری ناقوسهای صلح در اداره مرکزی سازمان در نیویورک به صدا در می آیند .

من و تو ، درخت و بارون....

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه

میون جنگل تاقم می کنه

تو بزرگی مثِ شب

اگه مهتاب باشه یانه

تو بزرگی

مثِ شب

خودِ مهتابی تو اصلا، خود مهتابی تو

تازه، وقتی بره مهتاب و

هنوز

شبِ تنها

باید

راه دوری رو بره تا دمِ دروازه ی روز-

مثِ شب گود و بزرگی

مث شب

تازه روزم که بیاد

تو تمیزی

مث شبنم

مث صبح

تو مث مخمل ابری

مث بوی علفی

مث اون ململ مه نازکی:

اون ململ مه

که رو عطر علفا، مثل بلاتکلیفی

هاج و واج مونده مردد

میون موندن و رفتن

میون مرگ و حیات

مث برفایی تو

تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه

مث اون قله ی مغرور بلندی

که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می خندی...

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه

میون جنگل تاقم می کنه